De laatste week van... Guido

Written by Guido Jansen in
July 2007

Guido en het mysterie van de verdwenen duckjes... Op een regenachtige dag kwamen de poci aan in het parkje. Na wat rondkijken kwamen ze al snel aan bij het vijvertje waar ze hun ogen niet konden geloven... Vier lieve kleine kwaakjes dreven daar vrolijk rond. Een sexy Hollandse (met blauwe ogen), een Finse, een Braziliaanse en een Duitse.... "Dat is nou echt iets voor ons PRrrr mannetje" zei de ene poci tegen de ander. Met zulke schone kuikentjes in de buurt valt hij ons waarschijnlijk ook niet meer lastig" zei de andere poci tegen de ene. Zo gezegd zo gedaan: de vallen werden uitgezet, de poci gingen in de hinderlaag liggen en begonnen met hun lokroep. "Joehoe" "Joehoe" "Lekkere kippetjes" "Joehoe".... Nadat de poci na zo'n 20 seconden nog steeds niet succesvol waren besloten ze dat dit wellicht niet de beste tactiek was. Inzicht en aantrekkelijkheid van een mannelijk persoon lijkt toch gewenst om de kwekkertjes te lokken. Één van de poci grijpt naar haar mobiel en begint te bellen... "Johan! Je moet ons helpen!" "IK MOET HELEMAAL NIETS" was de reactie alvorens ze weer werden weggedrukt. Enigszins beduusd gaat de poci door naar het volgende nummer... "Mr. T! Je moe... Ehm... Wil je ons helpen???" "Je moe? Je MOE? Je MOEDER!" En weer werd er opgehangen. "Lekker behulpzaam die PR gasten" merkt de andere poci op. "Gelukkig was dat dit jaar toch anders" zegt de andere poci (Gaap, red.). "Maar wat moeten we nu?" "Onze laatste kans is de KBPR, anders zijn we reddeloos verloren...." Het laatste nummer wordt gekozen...  De telefoon gaat over...  En nog een keer...  En nog een keer... "Hallo met Marleen..." "Hey Marleen! We..." "... ik kan op dit moment helaas niet opnemen. Ik heb mij genoeg ingelikt om in het KB te komen en geniet nu van een welverdiende vakantie. Mocht je iets kwijt willen dan kan dit na de PIEP". "Tot zover onze laatste kans..." "Inderdaad, hoe gaan we nu ooit die kwekkertjes voor ons winnen??" "Ik geef 't op..." "... tenzij..." "Wat?" "Nou, wat die KBPR zei over inlikken... " "... ja...?" "Nou, dat werkt blijkbaar, als wij dat nu ook gaan doen, wellicht trekt dat dan die kwakkertjes aan!" Zo gezegd zo gedaan: De Poci begonnen zich vervent in te likken en zowaar: het lukte! De duikertjes kwamen aangehobbeld, konden door de poci gevangen en ingepakt worden en de poci waren klaar voor de ALV... "Vet cool!" Was de reactie van het PRrrr mannetje op de inmiddels weer uitgepakte kuikentjes die hij tijdens het etentje voorafgaand aan de ALV kreeg. De poci vet blij met hun goed gevallen cadeau en de rust die ze nu verwachten te gaan krijgen. "Zorg goed voor ze, ze moeten elke dag een beetje water!" aldus de ene poci. "En over een paar jaar kan ik met drie ervan misschien wel een beetje jongleren" aldus de andere poci. Aangekomen op de ALV werd het trotse kwartet voor het PRrrr mannetje op tafel gezet. Blij keken ze de zaal in. "Nu hebben we pas echt aanzien" dachten de eendjes. Na een relatief snelle ALV, nieuwe statuten, een aangepast HR, cake en een SOKado kwam het einde (en dus een gezellig avondje in de WB) snel dichterbij. Na het einde, duckies weer in de tas en op naar de WB! Na een gezellig avondje kwam het PRrrr mannetje thuis, deed zijn tas open en haalde daar het Duitse en het Braziliaanse kwekkertje uit... "Waar zijn de Hollandse en de Finse?" vroeg het PRrrr mannetje zich verschrikt af. Na uren zoeken, verward zijn, roepen, schreeuwen en huilen viel het PRrrr mannetje bedroeft in slaap met slechts 2 duckjes in zijn armpjes gesloten... Dus bij deze een oproep aan alle SOKjes en andere SGS kledingstukken: Weet jij waar de kuikentjes van het PRrrr mannetje zijn, weet je hoe we met ze in contact kan komen of heb je ze tussen de ALV en nu ergens gezien? Neem dan contact met het PRrrr mannetje op, hij belooft ze voortaan niet meer uit het oog te verliezen... ----- Het was een top SGS jaar, ik zal jullie niet vergeten! Kus, Guido

Recent posts
Announcing a new Magento community project
Announcing a new Magento community project

I would like to share a new project with you. I’ve had this idea for over 5 years now and I’ve finally been able to make it a reality in the last couple of weeks.

Can you afford not to know? Can you afford to be wrong?
Can you afford not to know? Can you afford to be wrong?

In rapid changing online environments, continues business experimentation is a great way of constantly learning what works and what doesn’t. But then the question might arise: how far do you go? What do you test? And is it sometimes ok NOT to test something?